گمان مبر كه همیشه صبور و خونـسردم همیشه ســـخت و مقاوم شبیه یك مردم من از تفــاهم پائیـــز و مـرگ مـی آیم وَ سردمست وَ سردم وَ سَ سَ سَ سردم گمــان مبر كه همیشه ، بتم ... نه ابراهیم قـسـم بــه ذات تـبـر پیش تو كـم آوردم به بـركه بـركه چشمت قسم شبی آخر درون آبـی ایــن چـشـمه غرق می گردم فق

حس می کنم تمام تنم درد می کندحرفــی نمی زنم دهنم درد می کند حس قشنگ تک تک انگشت های تو در دکـــمه های پیرهنـم درد می کند در مـی زنــــم بیایـــی و بهتر ببینمت هق هق صدای در زدنم درد می کند روزی که بر جنازه ی من چنگ می زنی آرام تـر بــــــزن!کفنــــــم درد مــــی کند همزاد شاعرانه ی من بعد رفتنت انگا

امشب دوباره آمده ام ، باز هم سلام من را ببخش مرد غزل هـــــای ناتمام من را ببخش بابت احساس خسته ام من را ببخش بابت این فکرهــــای خام این حرف ها درون دلم درد می کشید این حرف هــــا وجــــود مــرا داد التیام گفتی کلافه می شوی از این حضورمحض! گفتی عذاب می کشی از دست من مدام گفتی نگاه هــــرزه ی من با

رودی که می خشکد در او سودای طغیان نیست دور از تــو حتــی گریـــه کردن کاری آسان نیست! دارم بــــه دوری از تــــو عــادت می کنم کم کم هر کس به دردی خو کند در فکر درمان نیست! وقتـــی عزیــــزی نیست تـا باشد خریدارت فرقی میان قصر مصر و چاه کنعان نیست! مانده ست بر دیــوار قاب عکس تو هر چند تندیسی از آقا